By die Nasionale Skool van die Kunste was sy onder andere saam met Karen Zoid op skool en na skool het Diaan besluit om AFDA (Suid-Afrikaanse Skool vir Film en Drama) by te woon. Reeds hier het sy haar staal gewys toe sy nie net die AFDA-eerbewys vir die beste filmaktrise in 1998 verower het nie, maar ook die ATKV-toekenning vir die beste eenbedryf gewen het. “Dit was in my eerste jaar by AFDA dat ek die eenbedryf geskryf het. As deel van ons kursus, het ons geleer om regie te doen, maar ook hoe om toneelstukke en draaiboeke te skryf. Deon Opperman het my aangemoedig om die stuk in te skryf. Die storie vir die ATKV se toneelkompetisie was op ’n ware verhaal binne ons familie gegrond wat gegaan het oor ’n man wat op ’n dag net spoorloos verdwyn het. Na twee jaar het hy sonder enige verduidelikings by die huis opgedaag. Sy vrou het hom weer in hulle lewe toegelaat en geen vrae oor sy afwesigheid gevra nie. Ek het die storie uitgebrei sodat dit oor drie sussies gaan.”

Diaan se veelsydigheid eindig nie by pryswennerdraaiboeke nie. Intussen het sy al in Deon Opperman se Requiem saam met onder andere Sandra Prinsloo, asook in Magspel saam met Frans Marx opgetree. Die rol van die ontkleedanseres Merle in Egoli, asook in Backstage en ’n klein rolletjie in die internasionale rolprent Stander het gevolg. “My rol in 7de Laan is vir my ’n hoogtepunt. ’n Mens maak wonderlike kontakte, maar ek het nie in ’n sepie begin speel omdat ek ’n ster wil wees nie. In die eerste plek is dit vir my ’n werksgeleentheid wat die rekeninge betaal, maar dit is ook ’n kans om in ’n ander soort medium as teater met van die land se beste akteurs en regisseurs te werk.”

Diaan erken dat sy as teaterakteur neergesien het op die sepiemeduim, maar dié idee, verseker sy gou, verdwyn vinnig wanneer jy jou op stel waag. “Tegnies is dit baie moeilik en die pas waarteen alles beweeg, maak dit baie senutergend. Met ’n verhoogstuk het jy ten minste drie weke om die woorde en die bewegings in te oefen, maar met ’n sepie het jy dikwels net ’n dag om jou woorde te leer. Om alles te kroon, moet jy steeds natuurlik lyk, pret hê en ’n oortuigende karakter skep waarvan die gehoor hou. Nie almal kan die pas en volume van ’n sepie hanteer nie.”

Een van hierdie projekte het Diaan die kans gegee om Nelson Mandela van nader te leer ken. “Ek het Mandela gesoen,” borrel sy.
“Ek en ’n vriend is besig om hierdie dokumentêr oor Eddie Daniels – ’n man wat saam met Mandela op Robbeneiland was – te maak. Ons doen dit maar so stuk-stuk soos ons geld inkry. As deel van die dokumentêr reël ek toe ’n onderhoud met hom. Eintlik het ek net in ’n hoekie van die kamer gestaan, maar toe hy die vertrek instap, het alle clichés oor hom waar geword. Hy is enigmaties, ja. Hy straal energie uit, maar is tog sag. Hy het na my gestap en my behandel of hy my lank reeds baie goed ken. Normaalweg maak ek nie eintlik ’n ophef van bekende persone nie, ek glo nie in die konsep nie, maar met Madiba is dit anders. Hy is inspirerend.”

Een nadeel daarvan om ’n sepiester te wees, is dat die publiek soms nie kan onderskei tussen die karakter en die persoon nie. Vir Diaan is dit nie ’n onhanteerbare verskynsel nie. “Ek was onlangs in die Kaap met ’n vertoning wat ek daar gedoen het. Kort-kort was ek in die winkels om klere te kry en die mense aanvaar net bloot dat ek soos Paula is. Dat ek soos sy die winkels wil leegkoop, terwyl ek eintlik niks van inkopies hou nie. Hulle behandel my dan net soos hulle haar sou behandel. Dit is nogal ’n vreemde gevoel, maar ’n mens raak dit gewoond en leer hoe om dit te hanteer.”

Tog is daar baie verskille tussen die blonde Paula van die kassie en die blonde Diaan van die regte lewe. Waar die bedorwe Paula van haar pa se kredietkaart afhanklik is, is Diaan van kleins af ’n onafhanklike persoon. En sy skryf dit nie net toe aan haar ouers se egskeiding toe sy veertien jaar oud was nie. “Ek dink ek was maar net van altyd af so. My ma het ons seker baie onafhanklik grootgemaak, maar ek het nog altyd dinge so op my eie gedoen.”

So het sy onlangs byvoorbeeld haar eie huis gekoop. Met twee uitgestrekte vingers so tien sentimeter uit mekaar beduie sy hoe groot die huis is. “Maar ek is baie trots op my woonstel. Ek het nog altyd met vriendinne gedeel, maar hierdie is my eie plek. Dit is ’n ou woonstel – van daardie soort met die mooi houtvloere en ’n hoë dak. Op die oomblik is ek besig om alles oor te doen. Ek laat die vloere afskuur en ek verf die plek uit. O ja, en ek het die mooiste kombuis...”
Alles praat saam terwyl Diaan oor haar passie vir kosmaak gesels. “Ek is mal oor kook. Ek het nog nooit iets gebak wat suksesvol was nie, maar ek het vriende wat my leer om te kook. Jy weet, as jy ’n titseltjie van dié by ’n titseltjie van daardie bygooi, dan kry jy die heerlikste geregte.”

’n Ander talent waarvan min mense weet, is dat Diaan ’n uitstekende danser is. Haar rol as die ontkleedanseres in Egoli destyds was nie om dowe neute nie. “Ek dans al vir so veertien, vyftien jaar, maar in Egoli het ek saam met professionele mense gedans. Hoewel ek Spaans, Modern en Jazz kan dans, het die danseresse my baie touwys gemaak. Een van my drome is om eendag ballroom-danse te doen.”

Destyds was daar die moontlikheid dat Diaan regte sou studeer, maar vandag weet sy dat die besluit om nie ’n prokureur te word nie heel moontlik een van die beste besluite van haar lewe was. “Om jou hart te volg is een van die moeilikste dinge wat ’n mens kan doen. Ander gee soms met die beste bedoelings raad, maar op die ou end is dit jy, en niemand anders nie, wat in die oggend moet opstaan en uitsien na dit wat jy daardie dag gaan doen.
“Ek dink dit is baie maklik om iemand ander se raad te volg. So kan jy die skuld op ander mense plaas. Wanneer jy egter kies om jou eie hart te volg, het jy niemand om te blameer nie en jy moet die gevolge van jou eie keuses dra. Ek het met my lewe gekies wat ek wil doen en boonop geniet ek dit. Ek is nie vir een oomblik spyt oor die beroep wat ek gekies het om te volg nie.”